Ustalar

Ebruda geleneksel malzemeden ödün vermiyor: toprak boya, gül dalı fırça, at kılı. Çiçekli ebruda kendi lâle formunu literatüre kazandırdı. Teknenin başında az konuşur, çok bekler.

Tezhipte klasik Osmanlı üslubunu sürdürüyor. Altını kendi ezer, boyayı kendi hazırlar; bir sayfanın tamamlanması aylar alır. Öğrencilerine önce fırça tutmayı değil, beklemeyi öğretir.

Sülüs ve nesih icazetini Hâmid Aytaç’tan aldı. Elli yılı aşkın süredir hem levha yazıyor hem de İstanbul’da talebe yetiştiriyor. Kalemi ağır, dersi sabırlıdır: bir harfi üç yüz kere yazdırmadan bir sonrakine geçmez.

Musullu usta, klasik sülüs ve nesihte kendine has bir tavır geliştirdi. Kamış kalemin kâğıtla münasebetini bir edep meselesi sayar; onlarca hattata icazet verdi. Celî çalışmalarında harfin arasındaki boşluğu, harfin kendisi kadar uzun düşünür.

Ta’lik ve nestalik geleneğini çağdaş resimle birleştiren özgün bir tavrı var. Eserleri British Museum dâhil birçok koleksiyonda. Klasik ölçüyü bozmadan, satırı sayfanın kenarına doğru açan kompozisyonlarıyla tanınıyor.

Tezhipte çeyrek asrı geride bıraktı. Çok katmanlı altın kullanımıyla — halkâr ve zerefşan — tanınıyor. Endülüs geometrisiyle Osmanlı hatâyîsini aynı sayfada buluşturan çalışmaları yurt dışında da sergilendi.